/ Nieuws

Het failliet van een imperium

01-6-2018 09:00

Op 31 december 1992 reisde ik voor de eerste keer naar Engeland met als einddoel het heilige land. Toen nog met een veerboot van Vlissingen naar Sheerness om de reis vervolgens per auto te vervolgen naar de Lakeside Country Club in Frimley Green. De oudere dartsvolgers weten direct waar ik het over heb: Ik was onderweg naar The Embassy. Een jaarlijkse bijeenkomst van de beste pijlenkijlers uit de wereld. Iedereen wilde daar spelen en iedereen die niet goed genoeg was wilde er naar toe om de sfeer te proeven. Kortom: het Walhalla van de dartsport.
Als ik door de deuren binnentreed in de zaal waar ‘het’ gaat gebeuren staat het kippenvel duimendik op mijn armen. Als Martin Fitzmaurice zijn legendarische “Are You Ready, Ladies and Gentlemen, Let’s Play Darts” uitspreekt fladderen de vlinders in mijn buik. En als levende legende Eric Bristow het podium betreedt breekt men de tent af. Op dit moment weet ik het zeker; dit is het summum van de dartsport.

Op 30 mei 2018 kijk ik op het YouTube kanaal van de BDO naar de BDO World Darts Trophy, het is namelijk ruim 25 jaar later mijn beroep geworden; naar darts kijken. Ik zie een paars podium met daarop een tv scherm, een MC en een (Nederlandse) scheidsrechter. De eerste twee spelers worden aangekondigd en lopen, wat plichtmatig en onwennig, naar het podium. Ik zie geen camerashots van het publiek en na een paar minuten begrijp ik ook waarom, er is namelijk niemand aanwezig. Vorig jaar was het al verschrikkelijk toen het toernooi in Glamorgan werd gespeeld, nu is het niets beter. Dan kijk ik lusteloos naar de voorbijtrekkende wedstrijden en in die potjes gebeurt… helemaal niets. Ja, ik zie telkens twee mannen of twee vrouwen pijlen richting een bord gooien, maar dat is het dan ook. Niemand juicht, niemand schreeuwt en niemand toont enige emotie. Het publiek volgt de spelers en speelsters in deze. Laat ik benadrukken dat we het hier dus hebben over één van de drie grote TV toernooien van de BDO, vroeger toch de organisator van de toernooien op de heilige grond. Wat is er in hemelsnaam mis gegaan in de laatste jaren?

Eigenlijk is het de laatste 10 jaar pas echt bergafwaarts gegaan, dat ligt natuurlijk niet aan alleen de organisatoren, de spelers of de fans, maar is natuurlijk een combinatie van allen. Iedereen weet inmiddels wel dat de beste spelers van de wereld spelen voor de concurrerende PDC, maar er lopen bij de BDO nog zat talenten rond. Alleen zijn deze onzichtbaar voor het grote publiek en dus komt er ook niemand meer kijken. Als ik naar een leeg voetbalstadion kijk denk ik ook niet: “Daar wil ik volgende keer bij zijn”, maar als ik naar een kolkend stadion zit te kijken denk ik wel “Daar moet ik een keer bij zijn” en dat terwijl ik echt geen voetbalfan ben. De eerste tip is derhalve: zorg dat de zaal vol zit. Het maakt niet uit hoe, al moet je de mensen naar binnen trekken of kaartjes gratis weggeven, de zaal moet vol. Een goed idee is wellicht om dit soort toernooien te combineren met ‘open’ toernooien zodat je in ieder geval voldoende mensen binnen hebt.

Tip twee is dat indien de zaal vol zit deze ook vermaakt moet worden. Het op een podium zetten van meestal twee niet bijzonder aantrekkelijke heren die pijlen naar een bord slingeren is niet voldoende entertainment. Je zult de spelers er derhalve van moeten doordringen dat het product darts verkocht moet worden. Dat begint al bij de wandeling richting het podium, dat moet natuurlijk dwars door het publiek met een zeer aanstekelijk deuntje. Groet en verwelkom je fans! Bij een score van 180 zul je dus moeten laten merken als speler dat dit een goede scoren is. Juich, doe je gebalde vuist omhoog, steek je hand op, steek wat mij betreft je tong uit, het maakt niet uit, maar zorg dat er iets gebeurd. Aan het einde van een leg mag dit allemaal iets uitbundiger en zo bouw je dat op richting het einde van de wedstrijd, waar je bij winst uit je dak gaat alsof je zojuist op een groot TV toernooi de volgende ronde hebt bereikt (wat je ook hebt gedaan). Alle vriendschappelijkheden die achter de schermen gewoon zijn, dienen daar te blijven. Sport is oorlog, geen theekransje!

Tip drie: Als organisatie dien je ervoor te zorgen dat de best beschikbare spelers meedoen, niet de spelers die de wereld rondreizen en punten sprokkelen. Kort gezegd moet het hele systeem neergehaald worden en opnieuw worden opgebouwd. Er zijn op dit moment meer dan 100 (HONDERD!) toernooien die meetellen voor de wereldranglijst en dat is veel te veel. Ik stel voor om 10 grote toernooien per jaar te organiseren die allemaal een gegarandeerde prijzenpot hebben van, pak-em-beet, 50 duizend euro. De top 32 van je wereldranglijst hoeven pas te spelen als het kaf van het koren is gescheiden (vanaf laatste 128 of zo). Dit zijn je sterren en die dien je ook zodanig te behandelen. En de 10 winnaars van deze toernooien doen sowieso mee aan je grote TV toernooien. Alle overige toernooien tellen voor regionale rankings, waaruit de rest van het veld van je majors wordt samengesteld. Ik durf te wedden dat organisaties zullen vechten om die 10 toernooien te mogen organiseren. Al zullen sommige bonden misschien moeten samenwerken om dit te bereiken.

Tip vier: Zorg dat dit dan ook allemaal goed in beeld wordt gebracht. Het is nutteloos om toernooien in beeld te brengen, waar niemand in de zaal zit, waar wordt gespeeld op een bord dat nauwelijks zichtbaar is, zonder de juiste scores in beeld en met een cameraman die, althans zo lijkt het, een vat bier op heeft.
Even terug naar de 10 grote toernooien, deze zijn natuurlijk uitstekend geschikt om in beeld gebracht te worden. Je kunt immers de organisaties verplichten tot het inhuren van een bepaald bedrijf met een bepaalde standaard. Nog beter, je kunt een sponsor binden aan deze reeks van 10 toernooien en die betaalt niet het prijzengeld, maar de TV crew. Met in beeld brengen bedoel ik overigens niet alleen het bewegende beeld, maar ook uitingen als een website, Facebook, Twitter en Instagram vallen hier natuurlijk onder. De eerste echte investering zou dat ook die richting op moeten gaan. Huur een jong social media talent in en die verdient zijn salaris dubbel en dwars terug, gegarandeerd.

Natuurlijk baseer ik bovenstaande niet alleen op één avondje World Trophy kijken. Ik ben namelijk één van die weinige kijkers die nog wel steeds zijn best doet om alles te kijken. Of je nu naar de Winmau, Lakeside, de World Trophy of de Finder Masters kijkt, het is allemaal hetzelfde; zoutloos en zonder passie. Eventueel heb ik nog wel meer tips, maar daarvoor mogen de organisaties mij bellen om over van gedachten te wisselen, een belletje dat ik overigens niet verwacht hoor. Het failliet van een imperium is waarlijk nabij en ik vind persoonlijk dat dit eigenlijk niet mag gebeuren. Vandaar ook bovenstaande, het is geen afzeiken van mensen die hun uiterste best doen om er wat van te maken, nee het is een hartenkreet om verbetering, Ik wil weer kippenvel en vlinders!

Jacques Nieuwlaat
Twitter: @jjnieuwlaat
Facebook: Dartspecialist

/ VIDEO'S

/ SOCIAL

And even then I’m more active then you... https://t.co/fchF2JkpuQ
You at lakeside then pal https://t.co/qF85USJGQc
@JJNieuwlaat De avond staat al weer helemaal in de steigers zie ik...
Ff de noodzakelijke zaken geregeld @FrankVischsch https://t.co/ke6wC6EliZ
πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚
Niet nodig hoor dat weten we wel, net zoals zijn andere eerste ronde nederlagen tegen Van Gerwen en Burnett https://t.co/FXWlNMUzAV
Nou dat wist ik niet... https://t.co/tHcajmGvnU
/// Meer bekijken